Tuesday, December 26, 2017

सखे गं... मोठं आईपण

सखे गं...
हाय, कशी आहेस सखे?

आज न मला लहानपणीच्या आठवणी येताहेत सारख्या. कसं असतं न लहानपण. त्यातही आठवताहेत आई बरोबरच्या आठवणी

मी केलेले हट्ट, खालेली रागावणी अगदी मारही. आईने शिकवलेले, दिलेले उपदेश, मी त्याकडे केलेलं दुर्लक्ष,  आईची चिडचिड, माझी विविध बंडं, आईचं हताशपण, तिचा वैताग, ... सगळं

अगदी लहानपणीचं आठवतं नुसता दंगा, पळापळ, उड्या मारणं. अन आईची काळजी. " अग सांभाळ, पडशील. अग लागेल. अग हळू धाव पडशील. " आणि तरीही माझं पडणं, लागणं, धडपडणं. अन मग तिची काळजीयुक्त माया, औषध लावणं अन जवळ घेऊन पदराने आपले डोळे पुसणं. अन गालाची पप्पी घेऊन "आता शहाण्यासारखं वागशील न राणी" असं तिचं म्हणणं. माझं , निरागसपणे हो म्हणून मान डोलवणं, खुद्दकन हसून सगळं दु:ख विसरणं अन पुन्हा उड्या मारत खेळायला पळणं...

नंतर जरा मोठे पणी, रादर अल्लड वयातलं वेडवय. मोठी झाले नव्हते पण तसं वाटत मात्र होतं तेव्हाच! तेव्हाचं ते हुडपणही निभावलं बाई तिने.
अन मग तारुण्यातली भांडणं, संघर्ष - वागणं, बोलणं, दिसणं, कपडे, मेकअप, केसांची स्टाईल, अगदी तत्व अन विचार यांबद्दलचाही वाद !   मग तिचं काही बाबतीत अधिकारवाणीतलं निर्णय देणं, कधी सोडून देणं तर कधी नुसतं गप्प बसणं तर कधी माझं काही स्विकारणं- मनापासून किंवा मनाविरुद्धही!

मग मधला असाही काळ आला की दोघी अनेक बाबतीत एकाच पद्धतीने विचार, कृती करत होतो. अगदी आईसारखीच आहेस हो, ही वाक्य प्रेमाची, अभिमानाची, कृतकृत्याची वाटली. एकमेकींच्या गरजा, अपेक्षा, मदत, आधार सगळं अगदू स्मुथली होत गेलं. ते म्हणतात न, एकमेकांत जेल होऊन जाणं. अगदी तसं मायलेकींचं झालं. माय लेकीं चं मैत्रिणींत रुपांतर झालं. अन मग हे मैत्र कितीतरी दिवस वर्ष राहिलं. कधी तीचं मत तर कधी माझं. कधी तिची आवड तर कधी माझी. अगदी सहजी एकमेकींना समजून, स्विकारून हसतखेळत बरोबर चाललो.

अन मग ाता हा नवीन टप्पा...

ती हळूहळू थकायला लागली. पण ते तिला मान्य होत नव्हतं. मग तिची चिडचिड होऊ लागली. आधी मली कळलच नाही, हे काय होतय. इतके वर्ष आमचं  मैत्रीचं नातं.... पाया हलू लागला त्याचा. छोट्या छोट्या गोष्टीत ती हट्ट धरू लागली. छोटीशी गोष्ट,  ती दुखावली जाऊ लागली. मी पार गोंधळले. माझं काय चुकतय, मी काय बदललेय पुन्हा पुन्हा तपासून पाहू लागले...पण उत्तर सापडेनाच.

अन मग एक दिवशी माझी कणखर आई छोट्याशा गोष्टीमुले चक्क रडायलाच लागली. मी अवाक. आई आणि डोळ्यात पाणी? मला कळेच ना काय करावं. मी नुसतीच बघत बसले. शेवटी तिच उठली न रडत आत निघून गेली.

ज्या आईने माझं सगळं रडणं आयुष्यभर शांत केलं. जिने सतत माझी समजूत काढली. जी माझ्या प्रत्येक अडचणीत ठामपणे माझ्यासोबत, माझ्या मागे ठामपणे उभी राहिली. ती आई... आज तिला असं हळवं पहाताना मन गलबललच...

अन एका क्षणात मला क्लिक झालं . मला समजून चुकलं आता पारडं बदललय!

इतके दिवस वर्ष मी लहान होते आणि ती माझी निर्माती, दिग्दर्शक, दिशादर्शक, सल्लागार, मेंटॉर होती. परिस्थितीचा पहिला दणका स्विकारायला ती पुढे होती. जगातल्या सगळ्या वाईटाला थोपवून धरायला ती माझी ढाल बनून उभी होती. प्रत्येक आव्हानाला तोंड देताना खंबीर आधार म्हणून ती माझ्या मागे उभी होती.

आता माझी टर्न आहे. ती वयाच्या अशा एका टप्यावर आली आहे की जिथे ती सगळा भार पेलू शकणार नाहीये. आता मी पुढं व्हायला हवं. मी तिची ढाल व्हायला हवं. मी तिचा आधार बनायला हवं.

हे कळलं तो क्षण! तो मला आईची आई बनवून गेला. केव्हढी मोठी जबाबदारी तो क्षण देऊन गेला. नुसतं आईपण कितीतरी सोपं होतं या समोर. कारण त्या आईपणामागे माझी आई खंबीरपणे पाठीशी उभी होती. आता हे आईपण मला माझ्या जिवावर पेलायचय.


वेळप्रसंगी तिची कमी होणारी शारिरीक क्षमता, मनाचा हळवेपणा, दुबळेपण, अवलंबित्व, त्याच्या जाणीवेतून येणारी असहाय्यता, स्वभावाला तिला घालावी लागणारी मुरड, तिचं पटकन हेलावून जाणं, हातपाय गाळणं, टचकन रडणं, हताश होणं,.... सगळं सगळं आता मला समजून घ्यायचय, निभवायचय आणि त्याहुनही महत्वाचं हे,  की, हे सगळं तिला स्विकारायला लावताना तिचा स्वाभिमान कुठेही कणभरही दुखावला जाणार नाही याची अगदी काळजी घ्यायचीय. हा बदल तिला शक्य तितका सहज वाटला पाहिजे. गाडीच्या सारथ्याचं  स्थित्यंतर अगदी अलवारपणे झाले पाहिजे. जराही खडखड नको, जराही घिसाडघाई नको, कुठेही अहंकार-अधिकार-हक्क यांचे टशन नको. तिला ते अगदी सहज वाटावं अन मी अगदी जाणीवपूर्वक करावं असं हे पारडं बदलणं व्हावं! हे मोठं आईपण निभावण्यासाठी, मला योग्य ते बळ मिळो, डोकं शांत राहो अन यश मिळो हिच इच्छा!

बरोबर आहे ना ग सखे? तुला काय वाटतं?
म्हणशील ना, आमेन?  सखे गं...

-  तुझीच अवल

Saturday, December 2, 2017

नातीसाठी बडबडगीत: निमित्त नातवाचे बारसे



गुंड्याभाऊंचा सारखा दंगा किती
स्वराताईशी खेळायची मज्जा किती

पायांनी किका मारतात किती
बाबासोबत बॉल खेळायताय किती

चुळबुळ चुळबुळ करतात किती
आईसारखे देश पाहु किती

डोळे लकलक करती किती
काकासारखा फोटो काढू किती

पाय तालावर हलवतो किती
काकी सारखे नाचू किती

हत्ती, घोडे खेळणी किती
मामाशी चेस खेळु किती

हाताची बोटं फिरवतो किती
आजीसारखी पेटी वाजवू किती

तंद्रीलावून विचार करतो किती
आजोबांसारखा अभ्यास करू किती

कुडकुड वाजते थंडी किती
पणजीचे स्वेटर घालु किती

टिपेचा स्वर लावतो किती
आत्याबरोबर गाणी म्हणू किती

डोळे भिरभिर फिरती किती
निखु काकाची काररेस बघु किती

गुंड्या गुंड्या म्हणता किती
नाव ठेवा ना आता तरी!






रुद्रम मालिका: शेवट

मला आवडला रुद्रमचा शेवट. ज्या पद्धतीने संपूर्ण सिरिज जात होती, तिचा शेवट असाच होणं मलातरी आवडलं. आणि सगळ्या अत्यावश्यक गोष्टींचा योग्य तो शेवट, उलगडा, पूर्ण विराम,... सगळच पटलं मला. इव्हन शेवट न्युज वगैरे दाखवताना दाखवली नाही तेही आवडलं. एकदम सटल एंड! आय लव्ह मुक्ता  :) जगातल्या कितीही मोठ्या अडचणी समोर, शत्रू समोर एक सामान्य व्यक्तीने ठरवलं तर नाही मान झुकवत, हे खूप सुरेख मांडलं. माखिजा सारखी माणसं असतात जगात, प्रचंड ताकद, पैसा, सत्ता असणारी... गॉडफादर चित्रपट आठवला , जगातली अगदी भारतातलीही काही लोकं बघितली की लक्षात येतं , असतात अशी माणसं.अर्थात हेही एक प्रतिकच. मुळात जगातला, जीवनातला अशक्य वाटणारा शत्रु, त्यालाही तोंड देता येतं. हे फार छान दाखवलं. ही सकारात्मकता, ताकद देणारी सकारात्मकता भावलीच! मुळात हा रागिणीच्या उद्वस्त झालेल्या आयुष्याचा होम! त्याचमुळे स्वत:चा जीव ओवाळून टाकायला, उधळून द्यायला तयार असलेली रागिणी फार समर्पकपणे आली समोर. सस्पेन्स अन थ्रिलर करण्याच्या नादाला न लागतो एखादी रागिणीसारखी सामान्य व्यक्ती जशी वागेल सेम तसाच शेवट केला हे मला आवडलच. हो, काही गोष्टी खटकण्यासारख्या होत्या पण हे खटकणं व्यक्तिसापेक्ष म्हणून सोडून देता येण्याजोगं. रायटर्स लिबर्टी, दिग्दर्शकाचा दृष्टिकोन म्हणून सहज मान्य व्हावा. एकुणातच, एक फार छान कलाकृती! मराठीत इतकी आव्हानात्मक आणि तरीही बॅलन्स्ड, तारतम्य पाळणारी, शेवटपर्यंत सनसनाटीचा मोह टाळलेली, उगाच भव्यदिव्य न करता मूळ कथेशी प्रामाणिक राहिलेली मालिका म्हणून नक्की बराच काळ मनात राहील. पुन्हा बघायलाही नक्की आवडेल. शेवट अपेक्षित असला तरी त्याचं टेकिंग अतिशय समंजस, प्रगल्भ होतं, आणि म्हणूनच आवडला शेवटही!
कलावंत सगळेच, मुक्ता बर्वे, किरण करमरकर प्रामुख्याने, लेखक, दिग्दर्शक, संगीत, एडिटिंग, कास्टिंग, कॅमेरा( उगा ढँग ढँग ढँग न करणारा), संकलन, मेकअप, कॉश्च्युमस, सगळ्यांनीच एक स्टेटस ठेवलं पूर्ण वेळ. कधीही फोकस हलला नाही. ( आबा हे अतिशय महत्वाचे प्रकरण होते, रागिणीच्या दृष्टीने. कारण ज्या घटनेने तिचे सारे आयुष्यच पालटून गेले त्याचे धागेदोरे त्यातच अडकलेले. सो मला योग्य वाटलं तिचं आबासाठी पराकाष्ठा करणं)
एकुणातच संपूर्ण रुद्रम टीम, हॅट्स ऑफ   ____/\___👍🏻

मोठे काका

माझे मोठे काका फार सुंदर रंगवून सांगत अशा कथा. एकतर त्या काळात (1970 च्या आसपास) त्यांचं इंग्रजी वाचन प्रचंड होतं. अन्क गुढकथा, रहस्य कथा, भूताच्या कथा ते सांगत. तेव्हा ते फडवेल नावाच्या गुजराथमधल्या अगदी छोट्या गावी रहात. शाळेचे मुख्याध्यापक होते ते. गावापासून थोडी लांब हेती शाळा न हॉस्टेल. मे महिन्यात सगळी मुलं घरी जात. अन अम्ही काकांकडे. तेव्हा तिथे वीजही नव्हती. रात्री जेवण झालं की काका अंगणात खाट टाकलेली असे तिथे बसत. वर चांदण्यांनी चमचमणारं आकाश अन खाली आम्ही सगळी चुलत भावंडं. मी अगदी लहान होते, 7-8 वर्षांची. गोष्टी कोणत्या, कथा काय, काहीच आठवत नाही आता. पण तो माहौल आठवतो, ती वाटलेली भिती आठवते, त्या भिती वर विजय मिळवून, डोळे तारवटून शेवटपर्यंत जागून  संपूर्ण गोष्ट एेकलेली आठवतय. आणि नंतर काकीच्या कुशीत झोपलेलंही आठवतय.... स्विट मेमरिज....
काका खरच फार वेगळे, वल्लीच होते. वेगळच व्यक्तिमत्व.
19550-52  च्या काळात प्रेमविवाह. आणंद मधली नोकरी, तिथले धडाडीने केलेले काम मग वरिष्ठांशी झालेले मतभेद. तडकाफडकी सोडून दिलेली नोकरी, राहिलेला पगारही न घेण्याचा बाणेदीरपणा( काहींच्या मते वेडेपणा), मग शाळेची नोकरी, फडव्ल सारख्या अतिशय खेडवळ गावात शाळा, हॉस्टेल उभं करणं, चालवणं, सारं आयुष्य तिथे घालवणं. काकीची त्यांना असणारी पूर्ण साथ, त्या दोघांचे एकमेकांवरचे प्रेम, काकाचे तिथले कष्ट, हालअपेष्टा, चार मुलांची शिक्षणं, ....खरच कितीतरी अशा व्यक्ती भूतकाळात हरवून जातात न? कितीतरी विद्यार्थी घडले त्या शाळेत, अनेकांची आयुष्य बदलून गेली असतील.....पण ना चिरा ना पणती.... अशा कितीतरी व्यक्ती🙏🏻🙏🏻🙏🏻___/\___

फ्रॉम कोलंबस - पानगळीचा सडा



चल दिले सारे रंग 
उधळून तुझ्यासाठी
अंगावरचा हिरवा शालू
रंगवून टाकला
पिवळा, गुलाबी, केशरी,
अगदी भगवा न 
मखमली तपकिरीही

अन मग थंडीने 
कुडुडणाऱ्या तुझी
नजरही वर उठेना
थंडीचा कडाका उठला
तशी तुझ्या पापण्या 
जडावल्या, झुकल्या.

फक्ता तुझ्यासाठी
पानगळही स्विकारली
तुझ्या पायासाठी 
लालगुलाबी पानांचा 
गालिचा पसरला
माझा गहिवर 
उतरवून खाली टाकला
पानगळीचा सडा

आता चाल त्यावरून 
पण जपून
थोड्याच दिवसात
अवघड होणारे तुला
साधं बाहेर पडणंही
मग घरातच रंगव
स्वप्न तुझी रंगीबेरंगी
तोवर मी आत, 
आत गोठवून घेतो
माझ्यातलं सत्व

खोल तळाशी
अन खोडांच्या खरखरीत
फटिफटींतून
अंगाखांद्यावर बर्फाची 
चादर लपेटून घेत
मी इथेच थांबेन
शिशीर संपण्याची
वाट बघत
उरातला हिरवेपणा
जपून ठेवत
थांबेन तुझ्यासाठी
फक्त तुझ्यात साठी!


फ्रॉम कोलंबस - ...

आज शिकागो एअरपोर्टला  विमानात बसले आणि सहज खाली लक्ष गेलं. आणि इतकं छान वाटलं न  :) दोन मस्त तगड्या पोरी, साधारण  तिशीच्या असतील, बॅगेजचे भले मोठे कंटेनर विमानात लोड करत होत्या. प्रत्येकीची चार पाच ट्रॉलीजची गाडी होती. पहिली ट्रॉली विमानाच्या कार्गो दारापाशी बरोब्बर उभी राहील अशी पार्क केली. मग झटक्यात खाली उतरून कार्गो शिफ्टवर ट्रटलीवरचं भलं मोठं कंटेनरचे धूड शिफ्ट केलं. आधी एक लिव्हर ओढलं अन मग शब्दश: हातांनी ढकलून मोशन दिली कंटेनरला. मग कंटेनर शिफ्टने आपल्यावर घेतला. मग शिफ्ट वर झाला. कंटेनर विमानाचत लेड झाला. अन शिफ्ट पुन्हा खाली आला. तोवर मॅडम गाडीत बसून गाडी बरोब्बर पुढची ट्रॉली शिफ्ट समोर आणून झटकन उतरून पुन्हा लिव्हर खेचायला उभ्या.
एकीने आपले पाच कंटेनर अपलोड केले, तशी झर्रकन गाडी न पाच ट्रॉल्या घेऊन मॅडम दुसऱ्या फेरीवर गेल्या. अन दुसऱ्या मॅडमनी आपले कंटेनर लोड केले.
बरं हे सगळं करताना कुठेही कमकुवतपणा नाबी, नाजूकपणा नाबी पण रानटी धसमुसळेपणाही नाही. जणुकाही ह्या कामासाठीच त्या तयार झाल्यात. अतिशय सफाईदारपणे, नजाकतीने, सिस्टिमॅटिकली! फार छान वाटलं. आजुबाजूला इतरही कामहार होते, पण तेही अनावश्यक मदतीला धावले नाहीत अन या दोघींनीही अगा नाजूकपणा, कमकुवतपणा दाखवला नाही. लव्ह बोथ द गर्ल्स  :)

हेच मला कमिन्समधे पण दिसलं. एक प्रिंटआऊट घ्यायचा म्हणून मी निखिलबरोबर कमिन्स मधे गेलेले. अर्थातच मी लाऊंजमधे थांबलेले. शनिवार असल्याने फक्त कामगार मंडळींच्या शिफ्ट्स चालू होत्या. पण त्यातही भेदभाव नव्हता. स्त्रिया, पुरुष दोघेही कामगार होते. शिवाय वयाचाही फरक नव्हता. अगदी 50+ च्या बायकाही कामगार म्हणून मस्त वावरत होत्या. कोणताही अभिनिवेष नाही, पूर्णत: समानता, अन कामाबद्दलची प्रतिष्ठा अन आदर हे प्रकर्षाने जाणवले.

फ्रॉम कोलंबस -१

 एकही अडचण न येता पोहोचले इथे. उगाचच घाबरत होते. सगळं एकदम स्मुथली पार पडलं. अमेरिकन्सचं बोलणंही नीट समजत होतं
विमानात मी जास्तीकरून झोपूनच घेतलं विमानात मी स्वेटर घातलाच नाही😃
एक स्कार्फ होता तो पुरला उतरल्यावर शिकागेत एअरपोर्ट बाहेरमात्र प्रचंड गार वारं होतं
तेव्हा स्वेटर घालावा लागला. मुळात मला कमी थंडी वाजते. सो पुरलं मला
विमानात वाटेलत्या वेळी खायला देतात🤦.इथे पोहोचायच्या जस्ट आधी जेवण सर्व्ह केलं. मी फक्त ब्रेड अन त्यात भाजी खुपसून खाल्ली. कारण सकाळचे पावणे आठ वाजलेले😂😂😂
भात, राजमा, मिक्स भाजी, दोन बुंदीचे लाडू विथ रबडी🙄, ब्रेड, बटर, कॉफी..... रामा इतकं कोण खातं सकाळी 7 ला???
पिक्चर एकही बघितला नाही😆 सगळे बघितलेले ऑर फीरच नवीन
विंग्रजी एक बघायला सुरुवात केली पण मग कंटाळा आला मग बंदच करून टाकलं. न झोपले मस्त
विमान प्रवास मात्र छान झाला. मधे दोनदा जरा ढग, हवेच्या पोकळ्यांनी हलवलं, पण इट्स ओके
पायाचे मधूनमधून केलेले व्यायाम आणि तालणं यामुळे पाय एकदम ठिक राहिले
बुटं मात्र अजिबात काढली नाहीत. उशा, शाल दिलेली विमानात सो कंफर्टेबल होतं सगळं. मला नवऱ्या ने समोर भरपूर लेग स्पेसवाली सीट घेऊन दिलेली. सो सगळं छान पार पडलं
मी मॅक्स मॅपच बघितला. कोणते देश, अरे वा इथला हा इतिहास वगैरे विचार करत आले.
शिकागो जवळ आलं तसं  विमानातून बाहेर थोडा उजेड दिसू लागला. बघितलं तर आधी वाटलं समुद्र दिसतोय. पम मग लाटा हलत का नाहीत असा गांवंढळ प्रश्न मनात आला🤦. मग लक्षात आलं अरे हा ढगांचा समुद्र आहे
कसले ढग! ते बंपिंग लॉन असतं न तसे ढग. गच्च भरलेले चिकटून चिकटून पुंजकेच्या पुंजके
आणि मग समोरच्या क्षितीजावर एक लकेर उठली अंधूकशी किनार दिसू लागली
मग तिथे अक्षरश: इंद्रधनुष्य उगवलं. खाली लाल मग नारिंगी,पिवळा, हिरवा, निळा अन वर गडद्द जांभळा! वर खूप स्वच्छ हवा असल्याने असेल पण खरच असा सुर्योदय मी कधीच बघितला नव्हता. इंद्रधनुष्य फक्त पावसात आकाशात बघितलेलं. पण असं क्षितिजाशी? फारच अफलातून होतं ते दृष्य.
मोबाईलच्या कॅमेरात 10% ही नाही पकडता आलं ते
आणि मग थोड्या वेळाने ढग मधे आले. आता मधेच एक किनार झळझळतीत  पिवळा अन वर खाली काळं. जणुकाही आगीची आडवी ओळ सळसळत ढगातून दात होती
ढगांमागून पिवळा उजेड लकलखत होता
मधेच एक बारीकसा रेघेसारखा पण पसरट ढग झरझर पळत गेला. फोटोत नाही पकडता आला
मग पुन्हा ढगांची, पांढऱ्या शुभ्र ढगांची दुलई खाली दिसू लागली. मधेच ती विरळ होई. मग खालचा अमेरिका हळूच दर्शन देई. आखिवरेखीव शहर! सरळ, काटकोनातले रस्ते, त्यात नीट आखून काढल्ली घरं, त्यांच्या ओळी आडव्या उभ्या. सरळसोट रस्ते, पळणाऱ्या इटुकपिटुक गाड्या
मधेच सगळं अदृष्य होई. पुन्हा ढग ढग आणि ढग. मग शिकागो जवळ आलं तशी विमान अजून खाली उतरलं आता गाड्या त्यांचे रंग दिसू लागले, मी लगेच निखुची गाडी शोधू लागले😆
नंतर नवऱ्याने सांगितलं. माझं विमान आणि निखुची गाडी इतकं सिंक्रोनाईजली चाललेलं! आमच्या विमानाला शिकागोला पोचायला एकतास 10 मिनिटं होती अन निखिलची गाडी पोचायला एक तास 11 मिनिटं होती🙃 तंत्रज्ञानाची कमाल! निखिलचं कोलंबस टू शिकागो लाईव्ह लोकेशन आणि माझ्या विमानाचे लाईव्ह लोकेशन नवरा पुण्यात बघत होता
मग विमान अजून खाली आलं,अन जमिनीवर आलं. शिकागो विमान तळ, किती प्रचंड मोठा आहे. दिल्ली पेक्षाही कितीतरी
तिथली सिस्टिम एकदम मस्त. विमानातून बाहेर आल्याबरोबर एक अमेरिकन मुलगी सगळ्या भारतियांना ओळखून " एका मागोमाग एक, उजवीकडून चला" अशी प्रेमळ धमकावणी सतत करत हेती😆😆😆
मग कस्टम्सची रांग. पण तेव्हा आमचं एकच विमान आलं होतं, सो तिथले 5-6 काऊंटर उघडले गेले. अन पटापट आमचे कस्टम्स झाले
शिकागोत कस्टम्स वगैरे एकदम सोप्प. तिथल्या अधिकाऱ्याने 3-4 च प्रश्न विचारले. किती दिवस रहाणार विचारलं. आणि शिक्का मारून त्यावर 25 नोव्हेंबर2018 असं लिहिलं सही करून😂😂😂अता वर्षभर राहू की काय इथे🤦🏻‍
बॅगा नीट आल्या. त्या काही त्यांनी तपासून बघितल्या नाहीत. डायरेक्ट बाहेर आले तर निखु समोरून धावत आला🤗🤗🤗
मग त्याच्या निलपरीतून शिकागो टू कोलंबस. मस्त गाडी, एकदम कंफर्टेबल! कसला मस्त प्रवास😍😍😍
काय इथली घरं, लॉन्स, शेतं, शहरं( मिनिऑपोलिस थोडंसं बघितलं) छोटी गावं, सुंदर सुंदर बंगले, बागा, हॉलोविनचे घराबाहेर ठेवलेले भोपळे, आहाहा.....
येताना मधे रेस्टरुमसाठी थांबलो. इतकं चकाचक, स्वच्छ. मी विचारलं पैसे किती द्यायचे. तर निखिल म्हणाला आपण टोल भरतो की रोडचे अन टॅक्स. त्यातूनच हे मेन्टेन करतात. मी😳😱
कसली मस्त होती ती बिल्डिंग. एकमजली, एेसपैस, पाणी, स्वच्छता, बाहेर लॉन
सरकारी व्यवस्था इतकी छान असू शकते हे आपल्या लक्षातही येत नाही😂😂

खरच आपण कल्पना करू शकणार नाही इतका प्रचंड मोठा, संप्पन्न देश आहे हा
प्रवासात फॉल कलर्स बघायला मिळाले. इतकं सौंदर्य मी खरच बघितलं नव्हतं ाजवर
पिवळ्यापासून मरून कलरपर्यंतच्या इतक्या छटा झाडांच्या
म्हणजे ऑरेंज कलर, गुलबक्षी झाक असलेला गुलाबी रंग, काळपट मरून रंग,....
अरे शब्दात, फोटोत पकडता येणार नाहीत असे रंग
प्रत्येक घरासमोर एकतरी फॉलकलरचे झाड, सुरेख नेटकी लॉन, मेकॅनोतल्या सारखी घरं
खरच लाईफटाईम अनुभव आहे हा मला. इथे बहुतांशी सपाट प्रदेश, सो नजर टाकावी तिकडे क्षितिजापर्यंत पसरलेली शेती,
घरं, शेती यात कुंपण नाही, भिंती नाहीत. इतकं सही दिसतं न हे सलग सगळं
हा असा अनुभव मी अजिबात इमॅजिनला नव्हता. मुळात मला परदेशप्रवासाची खूप काही हौस नव्हती. सो मी हा अचानक आलेला अनुभव मला खूप मजा आलीय
इतकी स्वच्छता आहे इथे. माहित नाही पण रस्त्याच्या कडेला पाऊसपडूनही चिख्खल नव्हता. ना शेतात. मे बी इथे उंचसखल नसेल. म्हणून. पण एकूणच सगळं लख्ख आवरलेलं असा फिल
म्हणजे घरांबाहेरच्या हिरवळीवर पडलेली रंगबिरंगी पानंही इतकी सुंदर दिसत होती.
आपल्याकडे मी सरळ पाचोळा म्हटलं असतं पण इथल्याला पानांची पखरण म्हणावं वाटलं😊