Saturday, September 2, 2017

आपलाची संवादु आपणासि ... सारं काही आलबेल


(ही घडलेली घटना. नावं, काही तपशील अर्थातच बदलली आहेत.)
---

१.

" हलॉ, मावशी. मला एखादा चांगला चाईल्ड सायकॉलॉजिस्ट सजेस्ट कर ग. "
" ओह, थांब हं आठवते.... हा अग त्या ***रोडवर अगदी सुरुवातीला चाईल्ड सायकॉलॉजी सेंटर आहे बघ. तिथे डॉ.*** ना भेट. त्या नीट गाईड करतील. पण साधारण किती वर्षाचं आहे मूल?"
" अग दुसरं कोणी नाही ग, माझीच मुलगी, राही बद्दल बोलतेय..."
" अग... असं काय म्हणतेस?"
" मावशी मला काही कळेनासंच झालय. राही अशी का वागतेय? तू तरी मला मदत कर ना ग" आहानाचा सूर आता अगदीच रडवेला झाला.
" शांत हो आहाना, होईल सगळं नीट. बरं एेक असं करतेस का, उद्या राहीची शाळा संपली की इकडे येता का दोघी? जेवायलाच ये. तसंही खूप दिवसात आली नाहीस तू "
" मावशी अग जेवणाचा नको घोळ..."
" घोळबिळ नाही. नेहमीचच करते. ये. समोरासमोर नीट बोलता येईल. जमेल न उद्या?"
" हो,  मावशी. मी तर आताही उठून येईन. पण राही अगदीच झोपेला आलीय. येते उद्या दुपारी"
" हो या दोघी, मी वाट बघते. आणि काळजी करू नको. सगळं छान होणारे. झोप आता तूही निवांत"
" मावशी खरच बरं वाटलं ग. उद्या येतोच. गुड नाईट"
" गुड नाईट बेटा"
---

२.

सगळं आवरं अन शतपावल्या करताना मनात आहानाबद्दल विचार सुरू झाला.
आहाना, माझी भाची. पण खूपशी माझ्या अंगाखांद्यावरच वाढली. ताई नोकरी करत होती, शिवाय धाकटी, संसार या सगळ्यांत खूप गुरफटली होती. धाकटी लहान, सतत आजारी म्हणून स्वाभाविक तिला जास्त वेळ द्यावा लागे ताईला. मग आहानाची माझ्या गट्टी झाली.
तिची शाळा, कॉलेज, मित्रमैत्रिणी सगळ्यांबददल बोलत रहायची. तशी बडबडीच होती लहानपणापासून.

अन मग नवीन नोकरी, तिथे भेटलेला नवीन मित्र, आशिष.  त्यांचे जुळलेले बंध. खरं तर त्याचं घरी येणं जाणंही सुरू झालेलं.  पण का माहिती नाही ताईला हे नातं उमगलं नाही लवकर. तशी ताईची शिस्त थोडी कडक होती. अर्थात ते स्वाभाविकच होतं. संसार नोकरी, आलंगेलं सगळं पहायचं तर ही शिस्त असणं गरजेचं होतं. आहाना पहिल्यापासून ताईला थोडी घाबरून असायची.
एकदा मी आहानाला म्हटलंही,  की "तूहून आशिष बद्दल सांगायला हवंस आईला." पण ती घाबरत होती. शेवटी व्हायचं तेच झालं. बाहेरून ही बातमी ताईला कळली. ताईला हे खूप लागलं. अर्थात, ताईने मुलगा चांगला आहे हे बघून अगदी व्यवस्थित लग्न लावून दिलं आहाना आशिषचे. पण मायलेकींचं नातं तणावाचच राहिलं. असं म्हणावं असं काहीच नव्हतं. पण त्या दोघीही एकमेकींपासून अंतरावरच असत.
पण मग आहानाला दिवस गेले अन हे सगळे तणाव संपून गेले. राहीचा जन्म झाला अन मग तर सगळेच आलबेल झाले. या काळात ताईची खूप दगदग झाली. तिची नोकरी, तिथल्या वाढलेल्या जबाबदाऱ्या, आहानाचे बाळंपण, सगळे निभावले तिने, तिच्या नेहमीच्या शिस्तबद्ध रितीने.
दरम्यानच्या काळात आहानाने नोकरी सोडली. घर,  राही, सासुसासरे, नोकरी सगळं काही झेपेना तिला. हे ताईला अजिबातच आवडले नाही. आणि बरोबर होतं तिचं रागावणं. तिने स्वत: दाखवून दिलं होतं की सगळं कसं मॅनेज करता येतं. पण ती हे विसरत होती की प्रत्येकाची कपॅसिटी वेगळी. पण झालं, पुन्हा दोघींच्यातले संबंध ताणले गेले.

अनेकदा मनात येई की बोलूयात ताईशी. पण ते तिला अजिबात आवडलं नसतं. मुलगी आई हे इतकं नाजूक नातं असतं.  खरं तर प्रत्येकच नातं असच नाजूक. इतर कोणाचीही ढवळाढवळ ते नातं अजूनच बिघडायलाच कारणीभूत होऊ शकतं. नातं निर्माण होणं, ते वाढणं, जोपासणं, दुरुस्त करणं फक्त आणि फक्त त्या दोन व्यक्तींच करू शकतात. हे मला अगदी अगदी पटलं होतं. मग त्यांना योग्य तो वेळ देणं हेच आपलं काम.

पण लहान मुलांच्या बाबतीत मात्र तसं नसतं. त्यांचं त्यांना काही उमजतही नसतं. अशा वेळेस तिसरं माणूस मदतीला हवं वाटतं. म्हणूनच आहानाच्या हाकेला मला ओ द्यावी वाटलीय. बघु उद्या काय घडतय...
---

३.

आज खूप दिवसांनी आहाना आणि तिची लेक राही घरी यायची म्हणून सकाळचे सगळे पटपट आवरून घेतले. तिच्या आवडीचा स्वयंपाक करून कुकर खालचा गॅस विझवला अन तेव्हढ्यात बेल वाजली. अन दारावर थापट्या पण पडल्या.

लगबगीने  दार उघडलं. " या, अगबाई कित्ती मोठी झाली आमची राही? आतातर काय बाई शाळेत पण जाते न तू?" राहीला कडेवर उचलून घेत म्हटलं. " ये ग सावकाश. कशी आहेस? सगळं ठाकठिक न?"
" हो मावशी बरी आहे मी. राहीच जरा ..."
" हा हा ते बोलू आपण नंतर. आधी गरम गरम जेऊन घेऊत." जाणीवपूर्वक विषय थांबवला.
" चला चला आज राहीची आवडीची भेंडीची भाजी आहे. झालच तर जाम आहे. आणि मऊ मऊ खिचडीपण. चला जेवायचं न राही?"

तिघीजणी स्वयंपाक घरात आलो. राहीची गोड बालिश बडबड चालू होती आणि मावशी आजीच्या भोवती भोवती ती लुडुबत होती. " राही आजीला त्रास नको देऊन. इथे बैस खुर्चीवर" आहाना जरा चिडूनच म्हणाली. " असू दे ग. राही मदत करतेय आजीला, होकी नाही."
" आजी मला तू खूप आवडते, मी आज तुझ्याकडेच रहाणारे, राहू? सांग ना सांग ना. मला नाही आईबरोबर घरी जायचं. इथेच रहायचय. " माझ्या हाताला लोंबकळत राही म्हणाली.

अन आता पर्यंत रोखून धरलेला आहानाचा बांध कोसळला. " मावशी हेच, हेच चालू आहे राहीचं... मला नाही सहन होत हे आता... का, का म्हणते ती सारखी असं? काय कमी केलं मी तिच्यासाठी? मी, आशिष दोघे धडपडत असतो हिच्यासाठी..."
" आहाना, आहाना, सावर स्वत:ला. नाही अजिबात रडायचं नाही. हा विषय आता नाही काढायचा. हे पाणी पी. आणि जा उठ, तोंड धू, पाणी मार तोंडावर. आणि बस बाहेर जरा गाणी बिणी लाव. मी आलेच जरा वेळात , राहीला झोपवून."

मला घट्ट बिलगलेल्या राहीकडे पाहिलं. आणि पोटात खड्डाच पडला." राही, ये बेटा. आपण आता मस्त जेऊ.मग झोपताना मी तुला परीची गोष्ट सांगते. चालेल?"  असं म्हणत शाळेतल्या गप्पा गोष्टी करत राहीला भरवलं. राहीपण अगदी शहाण्या मुलीसारखी शाळेतल्या गमती जमती सांगत पटापट जेवली. पण माझा एक हात मात्र तिने घट्ट धरून ठेवला होता.
" शाब्बास राही. सगळी खिचडीपण संपवलीस, भाजीपण संपवलीस. जा आता बाथरुममधे जाऊन तोंड धू. आणि शू करून ये. तो पर्यंत मी आईला जेवायला वाढते. चालेल? " " आणि मग परीची गोेष्ट?"  " हो आणि मग परीची गोष्ट! "
पटकन आहानाचे ताट तयार केले अन बाहेर आले. आहाना अजूनही विमनस्कपणे बसलेली.

" आहाना, आता कसलाच विचार नको. आता आधी जेऊन घे. काही हवं असेल तर आत टेबलवर आहे ते घे.  मी राहीला निजवून येते"
" मावशी अगं तुझं जेवण?" " राहीला झोपवते अन येते मी पण"

मी आत वळली. तर राही कॉटवर पडून वाट बघत होती. मग तिला पांघरूण घातलं, पंखा लावला. अन शेजारी आडवी झाले. " मावशीआजी, आई कुठेय, ती झोपयला येणारे ना?"
" मनुराणी आई जेवतेय. जेऊन झालं की येणार तुझ्या शेजारी झोपायला" राही खुदकन हसली. "गोष्ट? गोष्ट सांग ना" मग परीची गोष्ट एेकता एेकता  राही पटकन झोपून गेली. माझा हात घट्ट पकडून. हळूच हात सोडवून घेतला अन तिच्या हातात बनी रॅबिटचा हात दिला. राहीन झोपेतचे बनीला पकडलं. राही गाढ झोपलीय हे बघून मग मी बाहेर आली. आपलं ताट वाढून हॉल मधे आले. बघितलं तर आहाना आता खूपच शांत झालेली.
" आहाना, कॉफी करतेस माझं जेवण होई पर्यंत? मग गप्पा मारत मस्त कॉफी घेऊ"
---

४.

" हं आता बोल. नक्की काय बिनसलय? आणि एक, न रडता, न चिडचिड करता बोलायतं, शांतपणे. "
" मावशी  खरच किती परफेक्ट सांगत असतेस तू. आणि माझी बाजू एेकून घ्याला नेहमी तयार असतेय." तिचा आवाज भरून यायला लागला.
" हं हं, आताच सांगितलं न? न रडता, शांतपणे. असं कर, तू जणूकाही दुसऱ्या आई अन लेकीची कथा सांगतेयस असं त्रयस्थ होऊन सांग बरं. म्हणजे तुला कमी त्रास होईल."
" हो मावशी" कॉफीचा एक घोट घेऊन एक क्षण आहाना थांबली, मग म्हणाली...

" बघ हं, आताचच उदाहरण घे. मगाशी राही म्हणाली न, 'मी आज तुझ्याकडेच रहाणारे, राहू? सांग ना सांग ना. मला नाही आईबरोबर घरी जायचं. इथेच रहायचय.' तसच करतेय ती सध्या सगळीकडे. म्हणजे आई कडे गेले तर तिला तिथेच रहायचं असतं, माझ्या मैत्रिणीकडे गेले तरी तेच. परवा तर शाळेतला मुलगा अन त्याची आई भेटली तर त्यांनाही म्हणाली, मी येऊ तुमच्याकडे रहायला? तिला मी, आशिष आवडेनासेच झालोत का ग? की तिला आमचं घर आवडत नाही?"
" एकदम टोकाला नाही जायचं ग. थांब आपण एक एक करत बोलू. मला सांग तुमचं रोजचं रुटीन कसं असतं? किती वेळ देतेस राहीला?"
" अग सध्या धावपळ होतेय जरा. म्हणजे आशिष पूर्ण त्याच्या कामात अडकलाय. तो सकाळी सातलाच डबा घेऊन बाहेर पडतो. मग मला साडे पाचला उठावच सागतं. राही उठते बाबा जायच्या वेळेस.मग तिचं आवरणं, आमचा नाश्ता. तोवर तिची रिक्षा येते. मग कुकर, उरलेला स्वयंपाक, इतर कामं. एकला ती परत येते. मग जेवण. दुपारी दोनला मी इतकी दमते की राही बरोबर झोप लागून जाते. चारला चहा, नाश्ता. तोवर राही उठते. मग तिचा अभ्यास. साडेपाचला ती आजी बरोबर खाली जाते खेळायला. मग रात्रीचा स्वयंपाक. ती खेळून आली की राहिलेला अभ्यास, जेवण. की झोप. दिवस कसा जातो कळतही नाही ग."
" हम्... म्हणजे तू अन राही भेटता एकमेकींना ते केवळ जेवण, झोपणं आणि अभ्यासापुरत्या. बरोबर?"
" अं... हो, सध्या झालय खरं तसं. पण खरच वेळच नाही पुरते."
" खरय, आयुष्यातला हा टप्पा खरच दमवणारा असतो. बरं मला सांग तू राहीला दिवसातून किती वेळा रागावतेस? हे कर, ते करू नको म्हणतेस?"
" अग ते तर दिवसभर चालूच असतं. हल्ली इतकी वेड्यासारखी वागते ती. खाऊच्या वाटीला पाय लावू नको म्हटलं की लावलाच हिने. अभ्यास करताना इतकी चुळबूळ. नीट सलग जेवत नाही. मग सारखी भूक भूक करते. पोट भरत नाही मग रात्रीची रडत उठते.पण हे सगळं ठिके. मूल म्हटल्यावर हे सगळं मला मान्य आहे. या कशाची तक्रार नाही माझी. पण ती जेव्हा आमच्या पेक्षा इतरांजवळ रहायला मागते न तेव्हा पोटात तुटतं ग."
" आहाना, एक सांगू? मला वाटतं तिला न तिची आई भेटतच नाहीये."
" मावशी, अग शाळा अन संध्याकाळचं खेळणं सोडलं तर तिन्ही त्रिकाळ मी सोबतच असते ग तिच्या"
" हो तू सोबत असतेस सतत पण कशी? बघ हं, ही वाक्य तू किती वेळा म्हणतेस?
राही, असं पाय पसरून बसू नाही. राही पसारा आवर. राही चल अभ्यास कर पटपट. राही लवकर लवकर खा ग. राही आजीला असं नाही बोलायतं. राही त्रास नको ग देऊ.
आणि आता सांग ही वाक्य तू किती वेळा म्हणतेस? राही माझं गोड गोड बाळ. राही,  चिमणे ये, मांडीत बस. राही चल आपण खेळुयात? राही जेवताना कोणती गोष्ट एेकायतीय? राही चल आपण अभ्यास करुयात? राही माझ्याबरोबर पसारा कोण आवरणारे?"

आहाना आता एकदम गप्प झाली. तिला हळूहळू कळायला लागलं, नक्की काय गडबड होतेय.
" कसय न आहाना, हे तिसरं वय जssरा वेडं असतं. मुलांना स्व बद्दल जाणीव होत असते. या वयात चांगलं वाईट कळत नसतं पण वेगवेगळं करायला हवं असतं, आवडत असतं. याच वेळेस मोठ्यांना वाटत असतं की आताच नीटनेटकेपणाची सवय लावायला हवी. शिस्त हवी. पण ही शिस्त मुलांना अवडणारी नसते. तशात कोण रागावतं, कोण लाड करतं हे त्यांना कळायला लागतं. मग मुलं जे रागावतात, शिस्त लावायला बघतात त्यांच्यापासून लांब जायला बघतात. जे रागवत नाहीत. हे कर, ते करू नको सांगत नाहीत ती लोकं मुलांना आवडायला लागतात."
" मावशी पण मग मुलांना शिस्त कशी लागणार? रागवायचच नाही का त्यांना?"
" खरं तर शिस्त, चांगलंवाईट, नियम कळण्याचं हे वयच नसतं ग. पण अगदी न सांगणंही बरोबर नाही. सांगत रहायचच पण प्रमाणात. आता कसं होतय तू जे काही राहीशी बोलतेयस ते सगळं शिस्त लावण्याचच बोलतेय, अनवधानाने. तिला लाड हवेत, प्रेम हवय, आईचा स्पर्श हवाय, बाबाचा आधार हवाय. आणि नव्या जगाचा अनुभवही हवाय. ही सगळी प्रोसेस सोपी नाहीच. पण आपणच मार्ग काढायला हवा न..किती तरी मार्ग असतात. जसं खाली खेळायला आजी बरोबर पाठवतेस, तर तूही जा सोबत. जेवायला बसताना तिच्या सोबत बैस, गोष्ट सांग, गाणी म्हण. अगदी तुझ्या लहानपणीच्या गमती सांग, शाळेतल्या गमती, अगदी काहीही सांग. तिला जे नवीन असेल. आता तिला तुझ्याकडून काही नवीन मिळत नाहीये, अन लाड करणारी आईपण हरवलीय."
" हम्... होतय खरं मावशी असच. खरं तर थांबून विचार करायलाही विचार मिळत नाही. वेळेचं कसं करू?"
" वेळ मिळत नाही ग. आहे त्यातच शोधून काढावा लागतो. स्वयंपाक करताना तिच्याशी गप्पा मारणं जमव. भाजी आणायला बाहेर गेलीस तर तिला सोबत ने, पैसे देणं, घेणं करायला लाव. तुझ्या सोबत तिला नवीन गोष्टी कळू दे. शक्य झालं तर घरातल्यांचा घरातल्या कामात सहभाग वाढव. ते शक्य नाही झालं तर जेवणाच्या पद्धती हळूहळू बदल. वन डिश मेन्यु ट्राय कर. मार्ग तुझा तुलाच शोधायचाच. फक्त तो शोधायचाय हे सांगण्याचे काम माझे."

" नक्की प्रयत्न करेन मी.  पण मी, आशिष आईबाबा म्हणून तिला आवडत नाही असं तर नाही ना ग झालं?" आहानाचा स्वर हळवा झाला.
" अग वेडी की काय तू. असं कसं होईल? ती इतरांकडे रहायला जायला मागते. पण दुसऱ्या दिवशी घरी येते न? आणि रात्री झोपताऩा तुझी आठवण काढतेच की. आताही तिने विचारलच की, आई कुठेय, कधी येणार झोपायला?"
" हो ग, ते आहेच. आईकडे राहिली तरी झोपताना फोन असतोच तिचा." डोळे पुसत  आहानाच्या चेहऱ्यावर हसू झळकले.
" बघ म्हटलं ना. अग ही एक फेज आहे. आता थोडी शिस्त बाजुला ठेव. तिला थोडं आश्वस्थ कर, की आई आहे, ती लाड करते. आईला राही आवडते. हे पोहोचू दे तिच्यापर्यंत. मग नंतर लाव काय शिस्त बिस्त लावायची ती."
" मावशी खरच किती मोकळं वाटतय मला. खरच मला इतकी भिती वाटत होती की आपलं पिल्लु आपल्याला विसरतं की काय?  काही काही सुचत नव्हतं. मी माझ्याच इवलुशा पिल्लाला किती एकटं पाडत होते ते कळलं. बिच्चारी राही. इतकी गुणी पोर किती कावरी बावरी झाली असेल न?"
" अगदी बरोब्बर ओळखलस. आईबाबा आपल्या बाजुला उभे नाहीत असं वाटलं की मुलं खरच कावरीबावरी होतात. तुम्ही एक हात पुढे केलात की कुशीत धावत येतात पोरं. फक्त विश्वासाने हात पुढे कर. बसं. सगळं छान होईल बघ."
तेव्हढ्यात आतून आवाज आला, " आई ये न झोपायला. मला झोप येत नाही तुझ्याशिवाय."
" आले ग पिल्लु, आले..." आहाना डोळ्यात पाणी अन ओठात हासू घेऊन तटकन उठली अन आत धावली.
---

५.

" हलॉ, मावशी अग तू सांगितलेले बदल करतेय. आणि काय सांगू राही पुन्हा चिकटलीय मला" आहानाचा हसरा आवाज एेकून अगदी बरं वाटलं.
" अग मी कुठे काही सांगितलं? तुझं तुलाच उलगडत गेलं काय करायचं."
" नाही ग मावशी. मी पार भंजाळले होते. काय होतय समजतच नव्हतं. तुझ्याशी बोलले अन सगळा उलगडा झाला."
 " वेडी मुग्गी. अग मावशी कशासाठी असते मग? बरं, पुन्हा ये राहीला घेऊन. आणि आता रहायलाच ये एक दिवस. "
" हो मावशी नक्की येते. राहीलाही तुझी गोष्ट एेकायचीय"
" ये, नक्की ये. ठेऊ फोन?"
" मावशी, मावशी लव्ह यु ग. कसली गोड आहेस तू. थांकु "
" चल चहाटळ कुठली. ते लव्ह यु म्हणा दुसऱ्या कोणाला तरी."
आहानाचा खळखळत हसणारा आवाज सांगून गेला, सारं काही आलबेल झालय म्हणून.
----

गृप्स आणि मी


प्रत्येकीला काही न काही अडचणी असतात. कोणी बोलतं, कोणी बोलत नाही. कोणी आपापले मार्ग आपणच शोधतात, कोणी इतरांना विचारतात.

पण ह्या सगळ्या प्रोसेस मधे सोबत कोणीतरी हवं असतं. नेहमी सगळा प्रॉब्लेम शेअर केला जाईल असही नाही. पण नुसतं बोलायला, व्हेंट आऊट व्हायला हवं असतं.

कधी माहिती - मदतहवी असते. या सगळ्यामधे प्रत्येकीची कॉंट्रीब्युशन असते, असावी लागते. कधी नुसतं एेकून घ्यायची, कधी सल्ले देण्याची, कधी रागावण्याची तर कधी पँपर करण्याची.
*टर्न बाय टर्न हे प्रत्येकीनं केलं तर गृप घट्ट होत जातो*

एकीला सतत माहितीच हवी, ती मात्र इतरांच्या मदतीला येत नाही, असं झालं की मग हा बंध सैल होऊ लागतो. सतत एकीलाच पँपर करत रहाणं हेही काही फार संयुक्तिक नाही.

तसच कधीतरी तुमची चूक दाखवली जाऊ शकते हेही लक्षात घ्यायला हवं.

तर कधी कोणीच मदतीला येऊ शकत नाही हेही समजून घेतलं पाहिजे.

प्रत्येकीचं मत वेगळं, अनुभव वेगळा, स्वभाव वेगळा,... हे प्रत्येकीनेच समजून घ्यायला हवं.
आणि समजा एखादीला नाही समजलं एखाद वेळेस तर ते सोडूनही देता आलं पाहिजे.

सर्वात महत्वाचे म्हणजे गृप मधून बाहेर पडताना, नीट सांगून बाहेर पडायला हवं. परतीची वाट ओपन ठेवा.

हे सगळं लिहितेय ते खपं तर माझं मलाच सांगतेय. सो नो ऑफेन्स प्लिज 

निर्णय

कोणताही निर्णय घेताना जेव्हा आपली द्विधा मनस्थिती असते तेव्हा लक्षात घ्या की आपला निर्णय झालेलाच नाही. मग जर आपला निर्णयच झालेला नाही तर आपण तो इतरांना तरी कसा पटवणार आहोेत? अशा परिस्थितीत आपलं मत बाजुला ठेऊन इतरांबरोबर जाणं हाच मार्ग असतो. कितीही पटत नसलं तरी. जोवर तुमचा ठाम निर्णय होत नाही, तो इतरांना पटवता येईल इतपर्यंत तो तुम्हाला पटला नाही तो वर तुम्हाला इतरांबरोबरच जावं लागतं. परिस्थिती बदलायची तर आधी स्वत: पूर्ण विचार करायला हवा, त्या विचाराला तार्किक पातळीवर घासायला हवे. आणि ज्यांना हा निर्णय सांगायचा, त्यांना तो मान्य येईल अशा पद्धतीने मांडायची तयारी करायला हवी. 

लाकूडतोड्याची जुनीच गोष्ट: माध्यम वेगळं

(स्क्रिप्ट रायटिंगच्या वर्कशॉपच्या निमित्ताने केलेला एक प्रयत्न )


अॅक्ट 1:
सीन1
वेळ :पहाट    स्थळ झोपडी (इंटिरियर)

एका छोट्या खेड्यामधला एक मध्यामवयीन, तगडा लाकूडतोड्या अन त्याची मध्यमवयीन बायको रहातात. गरिबीत पण सचोटीने रहाणारे दांपत्य.  साधी गवताने शाकारलेली झोपडी पण स्वच्छ अन नीटनेटकी. घरात देवतेचा एक फोटो, समोर तेवणारा दिवा अन एक फुल (मोंटाज1).  एकुणात गरीब, कष्टाळू , सुखी जोडपं.

सीन 2:

वेळ : सकाळ           स्थळ:  सुकलेलं जंगल(एक्टिरिअर)
सकाळी दोघं उठून जंगलात जातात. लाकूडतोड्या लाकडं तोडतो. अन बायको तोडलेल्या लाकडाच्या मोळ्या बांधते. मग दोघे बाजारात जातात,  मोळ्या विकतात. अन सचोटीने जीवन जगतात.

आज दोघेही नेहमी सारखे जंगलात आलेत. लाकूडतोड्या एक झाड तोडतोय. अन बायको मोळी बांधायला वेली शोधतेय.

अॅक्ट 2:

सीन 1:
वेळ : सकाळ           स्थळ:  सुकलेलं जंगल(एक्टिरिअर)
ती एक फुलाची( मोंटाज1 तेच फुल जे देवीला वाहलय) वेल जोरात ओढते अन तोल जाऊन मागे पडते.  ते पाहूऩ लाकूडतोड्या हातातली कुऱ्हाड टाकून पळत तिला मदत करायला धावतो.  कुऱ्हाड एका फांदीवर आदळून वर उसळलेली दाखवली जाईल.( मोंटाज 2)  पण कुठे पडलीय नाही दाखवलं जाणार.

सीन 2:
वेळ : सकाळ           स्थळ:  सुकलेलं जंगल(एक्टिरिअर)
लातो पळत पुढे येतो
संवाद:
ला तो:  अग अग, काय झालं ग?लागलं का? ये, हात धर. उठ, सावकाश. पाय अडकला का कशात?
बायको: आईग... कळलच नाही काय झालं. ही वेल ओढली तर सटकलेच एकदम.
लातो: बस बस जरा, पाणी आणतो थांब.

सीन3:
वेळ : सकाळ           स्थळ:  सुकलेलं जंगल, नदी किनारा(एक्टिरिअर)
असं म्हणून लातो नदीजवळ जातो अन पाणी ओंजळीत भरून आणतो. बायको सावरते. अन दोघं पुन्हा कामाला लागतात.
लातो: अरेच्या, माझी कुऱ्हाड कुठे गेली? अरे, मगाशी मी पटकन टाकली कुऱ्हाड...
आता मगाचचा सीन पुन्हा रिपीट, कुऱ्हाड फांदीवर आदळून उसळते आणि नदीमधे पडते...(मों2)
लातो: हो, नदीतच पडली ती. मी आवाज एेकलेला... आता काय करावं? आता लाकूड कसं तोडू? देवी, वाचव ग वाचव...
बायको: अहो, अशी कशी पडली नदीत? आता काय करणार? देवी, वाचव ग, मदत कर

सीन 4:
वेळ : सकाळ           स्थळ:  नदी किनारा (एक्टिरिअर)
 दोघं नदीजवळ येतात.
दोघेही हात जोडून देवीची आळवणी करू लागतात.  इथे गाणे/ देवीची प्रार्थना घालता येईल.

अॅक्ट3:

सीन 1:
वेळ : सकाळ           स्थळ:  नदी(एक्टिरिअर)
 अचानक नदीवर निळा प्रकाश पसरतो. नदीतून तीच फुलं वर वर यायला लागतात(मों1). अन अचानक त्यामधून देवी वर येते. आजुबाजूला निळा प्रकाश परसलेला आहे.
देवी: वत्सा, मी प्रसन्न आहे तुझ्यावर. तू आणि तुझी बायको अतिशय गुणी आहात, कष्टाळू आहात. तुमच्या इतकी वर्ष तुम्ही नित्य नेमाने माझी पुजा करत होतात.  आज पहिल्यांदा तुम्ही मला हाक मारलीत मी प्रसन्न झाले आहे. सांगा, काय करू मी तुमच्यासाठी?

सीन 2:
वेळ : सकाळ           स्थळ:  नदी किनारा(एक्टिरिअर)
दोघे धरणीवर पडून नमस्कार करतात, डोळ्यातून घळाघळा अश्रु वहाताहेत.
लातो: देवी, धन्य झालो, धन्य झालो आम्ही. तू दर्शन दिलेस, आमचा जन्म सार्थ झाला. आता काही नको.
बायको: माते, सगळ्या इच्छा पूर्ण झाल्या. तुझे दर्शन हाच आमचा मोक्ष. आता काही नको.
देवी: मी तुमच्या वागण्याने अतिशय प्रसन्न झालेय. तुम्ही मागत नाही पण मला काही द्यावे वाटतेय.
देवी नदीत हात घालून बाहेर काढते. हातात सोन्याची कुऱ्हाड आहे.
वत्सा, ही घे तुझी कुऱ्हाड
लातो: छे छे, ही माझी कुऱ्हाड नाही. सोनं वापरणं हा राजाचा मान. तो मी कसा डावलू?

सीन 3:
वेळ : सकाळ           स्थळ:  नदी किनारा(एक्टिरिअर)
देवी पुन्हा पाण्यातून एक चांदीची कुऱ्हाड काढते.
देवी: मग ही घे
लातो: छे छे ही पण माझी नाही. चांदी ही व्यापाऱ्याच्या उपयोगाची. त्याचा हक्क मी का वापरू?

सीन 4:
वेळ : सकाळ           स्थळ:  नदी किनारा(एक्टिरिअर)
देवी: लाकुडतोड्या, खरोखर तू अतिशय हुषार आणि शहाणा आहेस. इतर कोणाचा हक्क तू वापरला नाहीस. त्याच बरोबर तुझ्या उपयोगाची गोष्ट कोणती हे ही तू जाणतोस. ही घे तुझी लोखंडी कुऱ्हाड.
लातो: माते मी धन्य झालो. तुझे दर्शन झाले. शिवाय माझे काम मला पुन्हा करायला मिळणार. तुझा महिमा अगाध आहे.
बायको: खरच देवी, तू सगळ्यांची जननी, संरक्षण कर्ती आहेस.

अॅक्ट 4
 सीन 1:
वेळ : सकाळ           स्थळ:  नदी किनारा(एक्टिरिअर)
देवी: तुम्ही दोघं अतिशय सज्जन आहात. तुमच्यात राजा होण्याचे आणि व्यापार करण्याचेही गुण आहेत. तेव्हा या तिनही कुऱ्हाडी तुमच्याच आहेत. भावी काळात चांगला व्यापार करून नंतर तू उत्तम राजा बनशील, तथास्तु
असे म्हणून देवी अंतर्धान पावली.

सीन 2:
वेळ : सकाळ           स्थळ:  सुकलेले जंगल (एक्टिरिअर)
लातो आणि बायको दोघांनी नमस्कार केला, अन दोघं आपापल्या कामाला लागले. इथेगाणे टाकता येईल काही.इन्सपिरेशन चे वगैरे

Tuesday, July 4, 2017

महाराष्ट्रातील संत ( ऑडियो / व्हिडियो )

मागे कधी तरी लिहिलेला हा लेख. पण टाईप न केलेला :dontknow: आता टाईप करायला वेळ नव्हता म्हणून रेकोर्ड केला. पण हाय रे कर्मा :vaitag: त्यात इतके घोळ झाले कि टाईप करण लवकर झालं असतं :ड पण असो. आता केलाच आहे सगळा उपदव्याप तर ऐकाच आता. खरं तर ऑडियोच. पण त्याची सोय नाही म्हणून उगा आपला व्हिडियो :whew:

Monday, April 24, 2017

घट घट पंछी बोलता...

"घट घट में पंछी बोलता" हे विणाताईंनी गायलेलं कबीरांचं भजन...

घट घट पंछी बोलता
प्रत्येकाच्या शरिरात अडकलेला आत्मा बोलत रहातो. मी अडकलोय, मला सुटायचय, उडायचय, स्वच्छंद उडायचय. पण मी अडकून पडलोय या शरिराच्या बंधनात. शरिरातला आत्मा सारखा बोलतेय, तडफडतोय, सुटायच मला, स्वच्छंद उडायचय....

आपही दंडी आपही तराजु, आपही बैठा तोलता
स्वत:चेच वागणे, स्वत:चेच नियम ठरवतोय आणि स्वत:च बसलाय तपासत.... आपणच अडकून बसला संसारात. कोणतीच व्यवधानं सुटत नाहीत, सगळ्या जबाबदाऱ्या एक एक करत तपासून पहातोय... आणि आतून सारखा तो बोलतोय, यातून सुटायचय, उडायचय, स्वच्छंद उडायचय

सब बन में सब आप बिराजे, जड़ चेतनामें डोलता
सगळ्या जगातल्या सगळ्या  गोष्टी करायच्यात. प्रत्येक गोष्ट करायचीय, अनुभवायचीय, भोगायचीय...या जड जगात अडकून पडतोय आणि तरीही त्याला सुटायचय, स्वच्छंद उडायचय...

आपही माली, आप बगिचा, आपही कलियाँ तोडता
मीच वाढवली सगळी नातीगोती, अन माझेच कुटुंब. आपणच वाढवलेली सगळी नाती, सगळे संबंध. वाढवलेल्या संसाराचा ताटवा... अन त्यातून फुललेल्या बंधांना सोडायचय.... सुटायचय, स्वच्छंद उडायचय...

कहत कबिरा सुनो भाई साधो, मनकी घुंडी खोलता
अरे कबिरा, एेक ही हाक,  साधका ही हाक एेक....  तुझ्या मनाची कवाडं  तूच उघडू शकणार आहेस... तुझी बंधनं तूच सोडवू शकणार आहेस.  उघड ती कवाडं, बाहेर पड,  उड, हो स्वच्छंद .....

Saturday, April 1, 2017

आपलाचि संवादु आपणासि : तणावमुक्तीसाठीचा व्हिडिओ ( रिलॅक्सेशन)

आजच्या धकाधकीच्या जीवनात अनेक ताणतणाव घेऊन आपण वावरत असतो. अनेकदा मन, शरीर यांना म्हणावा तसा आराम मिळत नाही. कळतं पण वळत नाही अशी काहीशी परिस्थिती होते. मग कधीतरी नैराश्य येतं. बीपी हलू लागतं. काही आजार, आयुष्यातले काही धक्के अजूनच परिस्थिती वाईट बनवतात. नेहमीच आपल्याला योग्य मदत मिळते, घेता येते असं नाही. कधी कधी अगदी तातपुरती मदत गरजेची असते. जेव्हा प्रोफेशनल मदत गरजेची असेल तेव्हा मात्र न संकोचता ती घ्या.

पण सामान्य दमणुकीतून शांतता मिळावं म्हणून , सामान्य ताण मोकळा व्हावा या साठी अनेक रिलॅक्सिंगचे व्हिडिओज नेटवर उपलब्ध आहेत, त्यांचा उपयोग होतो.

आपली मैत्रीण वंदना हिला वाटलं की असे व्हिडिओज मराठीत असतील तर मराठी मैत्रिणींना जास्त आवडतील. मग तिने मला विचारले. की तू असे तणावमुक्तीचे लिखाण, वाचन करू शकशील का?
खरं तर हा काही माझा प्रांत नाही. पण वंदनाने माझ्या लेखन आणि सादरीकरणावर इतका विश्वास दाखवला की एकदा प्रयत्न करून बघायला मी होकार दिला.

हा असा मला काहीच अनुभव नव्हता. त्यामुळे खूप जपून सगळे लिखाण केले, वाचनही.
वंदना, नलिनी, अकु या साऱ्या मैत्रिणींनी हवी तेव्हा सगळी मदत अगदी चटकन आणि मनापासून केली. सानीचे प्रोत्साहनही दिलासा देऊन गेले. काही मैत्रिणींचा फर्स्ट हँड अनुभवही उपयोगी पडला.़ तुम्हा सगळ्यांचे मनापासून आभार.



कोणाला याची फक्त ऑडिओ हवी असेल तर मला कळवा. मी पाठवेन. ( व्हॉ अ +91 9890971443) तुमच्या सहृदयांनाही ही लिंक शेअर करायला, पाठवायला हरकत नाही.

मैत्रीणवरती हा नवीन प्रयोग टाकण्यासाठी मान्यता दिली त्या बद्दल बस्केचेही आभार!

तुमचा अनुभव जरूर शेअर करा. भावी काळात इतरही काही असे तणावमुक्ती साठी, विषयानुरुप काही करता येईल.
धन्यवाद!
---

काही टीप्स:
व्हिडिओ एेकताना शक्यतो आरामात बसा/ आडवे पडा. डिस्टर्ब करणारी सर्व गॅझेट्स बंद करा. अशी वेळ निवडा जेव्हा पुढील किमान 15 मिनिटं तुम्हाला इतर कोणतेही व्यवधान नसेल.  शक्यतो डोळे मिटून, हेडफोन लावून एेका. कोणताही प्रयत्न मुद्दाहून नको.  शक्यता आहे की हे एेकताना झोपही लागेल. काही हरकत नाही. मनाला शांत वाटणेच अपेक्षित आहे.

---

डिसक्लेमर: मी यातली तज्ञ नाही. केवळ मैत्रिणींच्या आग्रहावरून हे केले आहे.